Tarieven voor beginners – Deel III: mijn eigen ervaring

Ik heb in mijn blogs over tarieven voor beginners al heel wat theoretische tips gegeven. Vandaag zal ik enkel praten over de praktijk: mijn eigen ervaring.

In den beginne

Toen ik in juni 2017 als student-ondernemer startte, was ik super gemotiveerd. Ik had heel wat tips van collega’s verzameld en was vastberaden om € 0,10/woord en € 30 per uur te vragen aan klanten. Ik vind namelijk van mezelf dat ik kwaliteit lever en bovendien wil ik de markt niet kapot maken. Zoals ik in deel II uitleg, is het realistisch om € 0,10/woord te vragen en dat geloof ook ik, nu en toen.

Dus stuurde ik moedig heel wat mails naar potentiële klanten (vertaalbureaus). Ik stuurde 10 mails, 20 mails, ah, een antwoord! Of ik niet voor 7 cent wilde werken. Ik weigerde. Nog een antwoord! Of ik niet voor 8 cent wilde werken. Ook dat weigerde ik.

Maar dan kreeg ik plots een antwoord van een vertaalbureau dat € 0,10/woord goedkeurde! Yes, dacht ik, mijn eerste goede klant. Zie je wel, € 0,10 per woord is perfect haalbaar.

Ik stuurde nog heel wat mails, honderden zelfs en maakte heel wat testvertalingen. Alleen vond ik die zomermaanden nooit nog een tweede klant die mijn € 0,10 per woord aanvaardde. Elke potentiële klant opnieuw vroeg 7 cent of 8 cent.

Ik heb lange tijd geweigerd. Ik was er namelijk rotsvast van overtuigd dat ik meer waard was. Ik hoorde ook steeds een stemmetje in mijn hoofd dat zei: “Luister toch naar de ervaren vertalers. Wat zul je ze ontgoochelen als je lager aanvaardt!”

Inderdaad, ontgoochelen. Ik was oprecht bang van de reacties van andere vertalers. Elke dag opnieuw las ik in de vertalersgroepen op Facebook hoe vertalers die minder dan € 0,10/woord aanvaardden door het slijk werden gehaald. Elke dag opnieuw las ik bakken kritiek op vertaalbureaus die durfden € 0,08 te vragen en o-wee de vertalers die die tarieven aanvaardden.

Die trots en die angst hebben me lange tijd geïnspireerd om te volharden in de tarievenstrijd. Alleen … Ik had nauwelijks werk! Ik weigerde elk vertaalbureau, behalve dat ene dat € 0,10 per woord aanvaardde, maar zij stuurden maar één kleine opdracht per maand. Daarnaast kreeg ik ook enkele opdrachten van collega-vertalers, maar ook dat was slechts sporadisch. Ik had helemaal niets te doen en verdiende helemaal geen geld. Uiteindelijk ben ik dan toch bezweken voor 8 cent per woord. En eerlijk gezegd? Het was de beste beslissing in mijn carrière.

Nu stel je je vast een aantal vragen: waarom was het de beste beslissing van mijn leven? Waarom ben ik bezweken? Hoe kijk ik anderhalf jaar later terug op die beslissing? Ik zal het je haarfijn uitleggen.

Waarom ben ik bezweken voor 8 cent per woord?

Er zijn heel wat redenen waarom ik uiteindelijk toch bezweken ben voor 8 cent. Ik denk ook dat heel wat andere beginnende vertalers zich in die redenen zullen herkennen.

Ten eerste kreeg ik nauwelijks antwoord op mijn mails. Zelfs gepersonaliseerde mails bleven onbeantwoord. En als ik dan toch eens antwoord kreeg, was het om te vragen of een lager tarief ook goed was.

Ten tweede had ik te weinig werk. Ik wilde ervaring opdoen en leren, maar dat gaat niet als je geen opdrachten krijgt. Bovendien bleef mijn cv met ervaring zo erg leeg. Ik had te weinig overtuigingskracht om vertaalbureaus te bewijzen dat ik wél 10 cent waard was.

Laat me dat even heel concreet maken: in juli 2017 heb ik aan 2 klanten gefactureerd, in augustus aan 1, in september aan 4, in oktober aan 5, in november aan 3, in december aan 5. 80% van die klanten waren collega’s.

Tuurlijk, ik werkte als student-ondernemer, ik had tijdens het jaar niet veel tijd om te vertalen of klanten te zoeken. Die tijd had ik daarentegen wél tijdens de zomervakantie. Maar ondanks mijn inspanningen kreeg ik heel weinig antwoord op mijn mails en als ik al antwoord kreeg, was het niet het antwoord dat ik verwachtte.

Zo bouwde de frustratie langzaamaan op en zei ik op een dag: foert, ik aanvaard het eerste het beste bureau dat antwoordt op mijn mails! En zo geschiedde het. In het totaal heb ik zo 5 vertaalbureaus aanvaard waarvoor ik tegen € 0,08 per woord werk.

In maart 2018 haalde ik mijn grootste en beste klant binnen, ook voor € 0,08/woord. Sindsdien groei ik gestaag en tegen de zomer van 2018 had ik voldoende klanten om te starten als zelfstandige.

Op het moment dat mijn studies gedaan waren en ik als voltijds zelfstandige begon, kwam er nog een derde reden bij: mijn financiële situatie. Zoals ik al verteld heb, is mijn vriend van buitenlandse origine en zitten we in een administratieve procedure waarbij ik minstens € 2800 bruto per maand moet verdienen. Dat lukt natuurlijk niet als ik de helft van de dag geen vertaalopdrachten heb. Gelukkig had ik toen al een jaar als student-ondernemer achter de rug en had ik al een pak wijze lessen geleerd. In de zomer van 2018 heb ik veel klanten bijgekregen en állemaal aan € 0,09 of € 0,10 cent.

Hoe voelde ik me bij die beslissing?

Eerlijk? Het schaamrood stond me op de wangen toen ik voor het eerst € 0,08/woord aanvaardde. Ook de tweede keer was ik beschaamd en zelfs de derde keer.

Dat heeft alles te maken met peer pressure. Zoals ik hierboven al vertelde, zijn vertalers heel negatief over lage tarieven. Terecht natuurlijk, maar ook weer niet. Ondertussen weet ik dat ook vertalers die € 0,10/woord voorstellen soms voor lager werken. Bovendien ben ik er zeker van dat ook zij als starter voor 8 of 9 cent werkten. Dat ze nu hogere tarieven hebben, is logisch. Dat ze vanuit hun jaren aan ervaring advies geven is ook normaal. Toch kan het soms geen kwaad als ook zij eens toegeven dat ze ooit een klanten voor 8 of 9 cent hadden.

Ik heb me heel lang erg beschaamd gevoeld. Ik vermeed resoluut elk gesprek over tarieven en als ik er toch niet omheen kon, antwoordde ik heel algemeen dat ik € 0,10/woord voorstelde in mijn mails. Dat is natuurlijk geen leugen, ik stel altijd € 0,10/woord voor in mijn mails, maar jammer genoeg is dat niet het tarief dat uiteindelijk in het contract genoteerd wordt.

Ik heb trouwens ook het gevoel dat zelfs ervaren vertalers zich hierover schamen. Zo hoor ik vaak: “Voor die klant werk ik eigenlijk voor € 0,09/woord, maar vertel het niet aan andere vertalers, hoor!” “Ik durf aan bepaalde collega’s niet te vertellen hoeveel ik vraag.” “Ik durf nooit op gesprekken over tarieven te reageren.”

Het is duidelijk een erg grote taboe. Ik vind dat jammer … Tuurlijk, het is beter als we 10 cent en meer kunnen vragen, maar we zouden ons ook niet slecht mogen voelen omdat we lager aanvaardden. Dat je 7 cent of lager aanvaardt, dat is iets anders. Dat is echt niet goed voor de markt, maar dat 8 cent en zelfs 9 cent uit den boze is bij veel vertalers? Dat zou niet mogen.

We zouden allemaal samen op een positieve manier moeten kunnen spreken over tarieven, want enkel zo kunnen we van elkaar leren hoe we onze tarieven geleidelijk aan kunnen verhogen. Als 8 cent taboe is, hoe moeten we dan ooit tips delen om van 8 cent naar 9 cent te gaan en van 9 cent naar 10 cent? Als niemand wil toegeven dat hij/zij startte met 8 cent, maar nu 12 cent verdient, hoe kan die anderen dan helpen om diezelfde evolutie te maken?

Het wordt hoog tijd dat er op een eerlijkere, constructievere manier over tarieven wordt gesproken.

Wat leverde het mij op?

Zodra de schaamte begon weg te ebben, werden de voordelen me duidelijk. Plots had ik meer werk, vond ik iets makkelijker klanten en deed ik ervaring op.

Eindelijk kon ik een mooi cv opstellen waarin ik eerdere opdrachten beschrijf (voor een voorbeeld: https://www.artoistranslations.eu/nl/specialisaties/) en dat loonde al heel snel. Terwijl ik eerst pas om de 20 mails antwoord kreeg, kreeg ik voortaan al om de 10 mails antwoord. Meer en meer klanten begonnen zich te interesseren in mijn profiel. Geweldig!

Dankzij mijn cv had ik ook een sterkere basis om een hoger tarief te vragen. Plots werd er minder vaak onderhandeld over mijn tarief. Ik heb ondertussen zo’n 7 klanten voor € 0,09 per woord en 7 klanten voor € 0,10 per woord. Wat een luxe!

En zo zie je maar, omdat ik 5 keer heb toegegeven, heb ik ondertussen al dubbel zoveel klanten voor een goed tarief. Die € 0,08/woord beschouw ik dus heel graag als een springplank, een tijdelijke toegeving om ervaring op te doen en dan met een sterkere positie naar de onderhandelingstafel terug te keren.

Anderhalf jaar later, hoe kijk ik terug op die beslissing?

Heel tevreden, al ben ik nu natuurlijk ook al een pak wijzer. Zo besef ik ondertussen dat ik te weinig inspanningen heb gedaan toen ik net startte. Net daarom realiseer ik me nu ook maar al te goed dat 10 cent echt wel haalbaar is, zoals ik vorige week uitlegde.

Wat heb ik dan niet gedaan? En hoe kan het beter?

Ik trad amper in discussie met de klant. In het begin was ik erg gemotiveerd en antwoordde ik steeds dat ik een vertaaldiploma had, dat ik al tijdens mijn stage heel wat vertaald had en ik dus echt wel kwaliteit kon leveren. Na de tigste mail nam die motivatie echter af en antwoordde ik gewoon dat er niet over mijn tarief te onderhandelen viel.

Nu besef ik goed dat ik veel overtuigendere argumenten had moeten aanhalen. Ik had mijn ervaring uit mijn stage moeten beschrijven, ik had moeten zeggen hoe ik aan mijn kwaliteit werk, ik had moeten zeggen dat ik tijdens de zomer een aantal cursussen had gevolgd, ik had moeten beschrijven waar ik allemaal op let bij het vertalen enz.

Het idee van mijn ervaringsgericht cv (zoals je op mijn website kan zien) is ook pas later bij me opgekomen. Het heeft me enorm geholpen om klanten te zoeken, maar ik wou dat ik al vanaf dag 1 zo’n cv meestuurde, waarin ik de opdrachten van mijn stage opsomde en de teksten die ik op school vertaalde. In plaats daarvan stuurde ik enkel een korte tekst waarin ik mezelf voorstelde. Dat was duidelijk niet overtuigend genoeg. Voor meer tips hierover, zie mijn blog over cv’s.

Ik ben ook vrij lui geweest. Ik ben nauwelijks actief op social media, ik doe zelden aan marketing en bovenal ben ik absoluut niet assertief en zelfs asociaal. Ik haat het bijvoorbeeld om te telefoneren of om een potentiële klant te gaan bezoeken. Iedereen weet echter dat dat pakken effectiever is dan een mail sturen, die hoogstwaarschijnlijk meteen verwijderd wordt.

Ten slotte heb ik mezelf te weinig geëvalueerd. Ik vroeg mezelf wel af waarom ik geen klanten kon vinden, maar ik zocht zelden oplossingen. Ik had bijvoorbeeld al snel door dat mijn mails te algemeen waren en dus heb ik vanalles opgezocht over persoonlijke mails, maar met die kennis heb ik nauwelijks iets gedaan. Ik wist ook heel goed dat ik vaker buiten moest komen en klanten moest gaan ontmoeten, maar ook dat plan werd nooit geconcretiseerd.

Tja … zo is het natuurlijk niet moeilijk dat het tot de zomer van 2018 duurde voor ik echt een goed klantenportefeuille had opgebouwd. Maar net daarom hou ik deze blog bij: ik deel mijn ervaring zodat jij een betere ervaring kunt hebben.

Hopelijk lukt het jou beter om € 0,10/woord te vragen en als het toch niet lukt, maak je geen zorgen. Op termijn lukt het jou wel, net zoals het mij nu is gelukt.

Geef een reactie

Scroll to top
%d bloggers liken dit: