Hoe ik omga met kritiek

De laatste tijd doe ik heel wat revisiewerk en jammer genoeg zitten daar ook een aantal teksten bij van minder goede kwaliteit. Ik probeer zelf in mijn mail naar het vertaalbureau of de vertaler meer uitleg te geven over het soort fouten die gemaakt zijn en hoe het beter kan. Maar je kunt je vast wel inbeelden dat zo’n grote mail vol kritiek niet altijd goed aankomt.

Toen ik net startte, kreeg ik ook regelmatig zulke mails. Lisa, je vertaalt nog veel te stijf. Lisa, let op je spelling. Lisa, ik merk toch dat je minder inspanningen hebt geleverd voor deze tekst, de terminologie klopt niet helemaal.

In het begin was het altijd even slikken. Ik probeer steeds een zo mooi mogelijke vertaling te leveren en steek daar ook veel tijd in. Om dan een mail te krijgen waarin de klant zegt dat hij ontgoocheld is, dat kwam en komt nog steeds hard aan.

Het is dan een kunst om het mooie te zien in kritiek, om het te beschouwen als een leerkans. Een kunst die weliswaar moeilijk aan te leren is, maar die het leven zoveel aangenamer maakt.

In deze blog wil ik het dus graag hebben over de manier waarop ik omga met kritiek.

Als ik een mail of een telefoontje krijg met kritiek, is natuurlijk het eerste wat ik doe de revisie bekijken. In het begin was dat moeilijk. Ik had de neiging om de revisie te lezen en steeds bij mezelf te denken: “Dit is toch ook juist?”, “Dat is maar een klein foutje!”, “Ja, maar het mijne is ook wel goed”. Ik was met andere woorden niet helemaal objectief en had moeite om wijzigingen te aanvaarden.

Ik was ook heel erg emotioneel. Als ik kritiek kreeg, had ik de neiging om boos te worden en was mijn hele dag om zeep. Ik kwam meteen in een negatieve spiraal terecht en dacht vaak: “Zie je wel, ik ben geen goede vertaler.” “Ik ga nooit beter worden.” “Ik had nooit vertaler in hoofdberoep moeten worden.”

Enkele uurtjes later zou ik dan kalmeren en ging het meteen een pak beter. Ik bekeek de revisie nog eens opnieuw, deze keer met een iets objectievere blik, en schreef een antwoord naar de klant. Ik verontschuldigde me en vertelde dat ik heel dankbaar was voor alle tips en feedback. En op het moment dat ik gekalmeerd was, was ik ook dankbaar. Ik beschouwde het namelijk als een leerkans en ging ook concreet aan de slag met die feedback: ik hield alle verbeterde zinnen bij in een Excel-bestand.

Na zo’n anderhalf jaar aan de slag te zijn en al vele malen nagedacht te hebben over de manier waarop ik – emotioneel – omga met kritiek, heb ik een soort van routine gekweekt. Kritiek is nog steeds niet fijn, maar ik laat me er minder door ontmoedigen. Hoe precies? Wel, ten eerste probeer ik zoveel mogelijk te anticiperen op mijn emotionele reactie. Als ik een mail krijg met kritiek, dan lees ik de mail snel en bekijk ik eens kort de revisie. Ik dwing mezelf niet te veel na te denken op dat moment. Ik overloop gewoon de wijzigingen en probeer er geen oordeel aan te koppelen. Al is dat natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, want ergens in mijn achterhoofd blijft een klein stemmetje zich afvragen of ik wel goed genoeg ben.

Vervolgens doe ik iets compleet anders. Ik ga even gaan wandelen, spreek met familie, ga boodschappen doen, ruim op, enz. Iets helemaal anders om te vermijden dat ik te emotioneel word. En dat werkt, voor mij toch. Ik weet dat er in mijn mailbox kritiek staat, maar voor ik er actief mee aan de slag ga, zorg ik ervoor dat ik rustig ben.

Zodra ik het gevoel heb dat ik klaar ben om op een neutrale manier te antwoorden op de kritiek, zet ik me opnieuw aan mijn bureau en lees ik de wijzigingen grondig. Vroeger verzamelde ik alle kritiek in een Excel-bestand, nu hou ik een mooi boekje bij met alle vertalingen die toch wel beter kunnen.

Dat boekje is ondertussen trouwens ook veel meer geworden: telkens als ik een mooie zin tegenkom, of een woord dat ik nog niet kende, of gewoon een leuke vertaling, noteer ik dat in mijn boekje. Toegegeven, het is al even geleden dat ik mijn boekje heb aangevuld, maar het idee op zich is denk ik niet slecht. Op de bus of in de trein kan ik alle tips, opmerkingen en mooie uitdrukkingen herlezen en zo voel ik me beter voorbereid op een volgende opdracht.

Ten slotte schrijf ik ook een antwoord naar de klant, waarin ik die bedank voor alle feedback. Als de klant een collega is, stel ik soms ook extra vragen, zeker als ik fouten tegen terminologie heb gemaakt. Ik vraag dan waar de collega zulke terminologie opzoekt, of hij/zij misschien nog interessante bronnen heeft, misschien kan hij/zij wel opleiding aanraden, enz.

En dat is het zowat. Op zich doe ik niets speciaals of groots, maar het is belangrijk om te beseffen dat een bepaalde emotionele reactie of het gevoel dat je niet goed genoeg bent normaal is. Het is ook belangrijk dat je voor jezelf een manier vindt om daarmee om te gaan en dat je ook heel concreet aan de slag gaat met kritiek. Alleen zo kun je groeien.

Geef een reactie

Scroll to top
%d bloggers liken dit: